Het einde.

Ik ben gelukkig. Ik ben zo enorm gelukkig. Een jaar lang heb ik gewerkt, enkel en alleen om te leren dat ik mijn leven lang zal moeten blijven werken – net zoals iedereen. Maar het is goed zo, het is oké. Ik heb heel concrete stappen ondernomen om beetje bij beetje terug grip te krijgen op mijn leven, een leven dat een jaar geleden nog beangstigend intensief was. En mijn plan heeft beter gewerkt dan dat ik ooit had durven dromen, want dit zijn de lessen die ik dit jaar heb geleerd:

  1. Jezelf graag zien, is leren grenzen trekken voor jezelf
  2. Angst is er om te overwinnen
  3. Dieptepunten zijn niet het einde, maar enkel een overgang naar nieuwe inzichten
  4. Je hebt altijd een keuze
  5. Soms is muziek en thee het enige wat telt

Ik heb genoeg geschreven nu over mijn leven. Ik sluit deze blog af. Ik verdwijn ook weer voor een maand van sociale media, keer terug naar de natuur, ga terug bewust leven volgens mijn ‘ankers’. Ik weet nu hoe ik zorg moet dragen voor mezelf, dus dat ga ik nu ook ongestoord doen.

Ik weet dat heel veel mensen moeten spartelen om te overleven. Ik weet dat het soms voelt alsof je verdrinkt. Ik weet dat het soms eindeloos lijkt. Ik weet dat het nooit eindeloos is.

recite-15ut9vc

Eén van mijn goeie quotes.

En vanaf nu zwijg ik.

 

Zin in examens

Afgelopen zaterdag genoot ik van een schitterend feest. Een trouwende broer, dat maak je niet elke dag mee. Het was een fenomenaal fijn feest met alleen maar mooie mensen, heerlijke muziek en een prachtig getrouwd koppel. Onvergetelijk, dat was het, is het.

Maar nu is het tijd om me te focussen op minder feestelijke gebeurtenissen: de examens. Mijn vorige examenperiode verliep vlot en werd beloond met goede resultaten. De motivatie om opnieuw voor alles te slagen is deze keer groter dan ooit. Voor het eerst zie ik de mogelijkheid om misschien wel eens herexamen-loos de vakantie in te gaan.

Ik heb zin in de examens. Niet omdat het één van mijn favoriete bezigheden is, maar wel omdat ik er klaar voor ben. Meer dan klaar. De teksten zijn gelezen, cursussen geprint en grotendeels aangeduid, de papers zijn klaar en ingediend en mijn planning is gemaakt. Ik moet nu gewoon studeren en studeren, dat kan ik. Nog 32 dagen zal ik volgens mijn strakke studeerpatroon leven om dan meer dan verdiend te genieten van de vakantie.

Ik klink nu uiterst positief en dat zal sommigen ook wel storen – mijn excuses. Het is niet allemaal rozengeur en maneschijn. Ik heb ook examendipjes, last van vermoeidheid, gebrek aan concentratie en vooral veel zin om in de zon te liggen en niets meer te doen. Maar even tandjes bijten. Met zin of zonder zin, ik wil alles op alles te zetten om dit jaar niet te buizen.

Mijn bureau en ik zijn er klaar voor, hopelijk zijn al mijn medestudenten dat ook. Veel succes, laat de moed niet zakken. Studeer zodat je jezelf kan belonen voor je harde werk!

IMG_0048.JPG

Over het (niet) schrijven

‘Je bent gewoon in onderzoeksfase’. Zo formuleert ze het wel heel erg professioneel. Maar de beschrijving is verbazingwekkend accuraat. Sinds mijn veertien jaar schrijf ik, maar afgelopen jaar ging het moeilijker. Woorden kwamen niet meer en op papier verscheen niets waardevol. Of dat dacht ik toch. Ik heb gewoon tijd nodig.

Als tiener schreef ik ‘omdat ik het niet kon zeggen’. Dat klopte. Sommige dingen waren onmogelijk voor mij om te verwoorden. Zoveel gedachten en gevoelens, zoveel onbegrijpelijke pijn. Het papier was een toevlucht, een nieuwe wereld. Intussen heb ik leren praten en is schrijven geen levensnoodzakelijk gegeven meer. Dat is goed voor mij en mijn geluksgevoel, maar net iets minder goed voor de schrijfprestaties op zich.

Jullie weten intussen wel dat ik in totaal al drie werken op mijn naam heb staan. Twee romans en een dichtbundel. Wat velen misschien niet zullen weten is dat ik me onvoorstelbaar hard schaam voor die publicaties. Ik probeer mezelf te leren dat schaamte hier niet de correcte emotie is, maar het is moeilijk. Als schrijver ben ik gewoon zo hard geëvolueerd sinds mijn 14 jaar tot nu, 21. Ik moet leren alles in z’n context te zien, maar dat is moeilijk.

Afgelopen maanden, weken en dagen ben ik wel terug volop aan het schrijven gegaan. Ik schrijf niets concreet en ik werk ook niet aan een groter werk. Ik schrijf gewoon en ik zoek mezelf als auteur. Ik observeer de wereld rondom me en de gedachten die daarmee gepaard gaan. Ik onderzoek.

Om mijzelf terug als schrijver te profileren, heb ik mijn oude blog wat opgefrist. Hij kreeg een lichter kleurtje en enkel die gedichten/teksten waar ik mezelf nog in kan vinden, kunnen nog gelezen worden. Je kan mijn creatieve werk hier lezen: Merel.

Ik ben dus officieel ‘in onderzoeksfase’, maar mijn pen is dus nog lang niet leeg.

Drukke tijden en gelukkig zijn

(1) Deadlines en examens

Het einde van het schooljaar nadert, de examens komen aan een afschrikwekkende snelheid op ons af. Ik leer op dit moment dat je, ondanks al het harde werk doorheen het schooljaar, toch altijd op een punt komt waarop je denkt: shit, ik zit achter met mijn werk. Maar echt stressen doe ik niet op dit moment. Ik haal mijn deadlines en ik werk me met plezier en toewijding doorheen mijn cursussen. De wil en de motivatie om opnieuw voor alles te slagen is groter dan ooit.

(2) Ik was jarig

Op 24 april werd ik 21 jaar. Verjaren dit jaar was voor mij een warme en liefdevolle herinnering aan het feit dat ik geliefd word. Ik heb me lang schuldig gevoeld voor mijn bestaan en ik heb me nog verontschuldigd bij vrienden omdat ik het erg vond dat ze tijd met me moesten doorbrengen. Complimentjes kon ik moeilijk aanvaarden. Maar intussen heb ik geleerd dat mensen tijd met me doorbrengen omdat ze dat willen, omdat ze dat even graag willen als ikzelf. Intussen kan ik in de spiegel kijken en denken: ja, het is goed zoals je bent. Dat gaat nog niet elke dag en dat is nog niet vanzelfsprekend, maar het lukt al goed genoeg. Op mijn verjaardag zelf vierde ik op het vrijgezellenfeest van mijn broer en twee dagen later gaf ik zelf een supergezellig feestje op mijn kot. En ik genoot van zoveel oprechte liefde.

(3) Kiezen voor mij

De vele deadlines, naderende examens, mijn verjaardag en de trouw van mijn broer zorgen ervoor dat mijn tijd vrij beperkt is. Het zijn zware weken en ik probeer te vermijden oververmoeid te geraken, omdat ik voldoende energie nodig heb om te presteren. Daarom moet ik verstandig kiezen. Vroeg gaan slapen wanneer dat kan bijvoorbeeld, is al een eerste belangrijke keuze. Minder online zijn, nog zoiets. Mijn brein wat rust schenken door te schrijven in plaats van te chatten. Gezellig thee drinken en genieten van de stilte. Het zijn dingen die me gelukkig maken. [Daarom ook dat mijn blogberichten beperkt zijn.]

(4) Vakantieplannen

Net zoals vorig jaar, beginnen er wilde projecten in mijn hoofd te groeien met de grote vakantie in het vooruitzicht. Vorig jaar veranderde ik mijn leven én ik ging ook op reis. Door mijn leven te veranderen, kreeg ik voor het eerst besef van wat écht belangrijk is voor me. Met die kennis hoop ik mijn zomervakantie te kunnen vullen. Sowieso ga ik terug als postbode aan de slag bij Bpost en verdwijn ik weer van sociale media-land. Op reis gaan zit er niet in dit jaar, maar wel ga ik ‘op reis in eigen land’. Ik ben van plan een fiets/lees-vakantie te organiseren voor mezelf. Voor mijn verjaardag kreeg ik een mountainbike (die nog gekocht moet worden). Daar wil ik graag zoveel mogelijk mee op baan, om dan op mooie plekjes te stoppen en wat te lezen. Helemaal één met mezelf. Complete rust.

(5) Gelukkig zijn

Ooit geloofde ik niet in geluk, maar nu weet ik dat ik fout was. De wereld zit vol verrassingen, zowel goede als slechte, dus algemene uitspraken doen houdt altijd een risico in. Toch denk  ik nu, op dit eigenste moment, terwijl de lente probeert door te breken en mijn huis naar versgebakken frietjes ruikt, terwijl mama met al haar liefde in de keuken staat, papa de tuin verzorgt en ik mijn cursussen over de grote tafel verspreid: Man, wat ben ik gelukkig.

 

Studentenvoer #3

Soms wil het gewoon niet lukken. Vandaag wou ik slasoep maken, zodat ik mijn slaresten van maandag kon verwerken, maar blijkbaar is onze mixer daar nog niet klaar voor. Mijn slasoep eindigde als slaprut in de vuilbak. Triest. Ik had zin in soep.

Een gezond alternatief had ik niet meteen klaar en ik had geen zin meer in nog een kookpartij – ik had namelijk net een berg afwas gemaakt om dan geen eten over te hebben – dus ging ik snel naar de winkel achter een goeie ongezonde doodgewone diepvriespizza.

Ook dat mag, in geval van nood. Ik vind het jammer dat mijn soep niet is gelukt, maar goed, de dingen zijn zoals ze zijn. Een nieuwe staafmixer blijkt nodig te zijn hier op kot [hint: ik ben bijna jarig]. Studentenvoer was vandaag eens écht studentenvoer en dat heeft verdorie ook gesmaakt. #sorrynotsorry

Morgen eet ik de rest van mijn ovenschotel, maar als ik even tijd vind, schrijf ik over tussendoortjes en het vermijden van vreetbuien!

Studentenvoer #2

Eigenlijk ben ik nog een kind wat eten betreft, want alles waar je puree bij gooit, krijg ik binnen. Vandaag maakte ik een ovenschotel. Het probleem met ovenschotels is dat het onmogelijk is om je te beperken tot een portie voor 1 persoon. Maar eigenlijk is dat geen probleem, want op donderdag heb ik geen tijd/zin om te koken – 10 uur les op een dag is echt zwaar – dus voila, de overschot van vandaag eet ik gewoon donderdag op.

De oorspronkelijke versie van deze ovenschotel, zoals mama het maakt voor mij, is met broccoli, gehakt, witte saus en puree. Superlekker, maar ook wel een echte caloriebom. Ik heb die ovenschotel dus wat aangepast. De witte saus laat ik achterwege en bij de broccoli gooi ik ook nog wat wortelen. De puree is natuurlijk nog steeds redelijk zwaar, maar als je er gewoon voor zorgt dat je meer groenten dan puree hebt, valt dat ook wel weer mee. Daarbij, je moet toch gegeten hebben ook, niet?😉

En verder is het vrij simpel. Je maakt puree, je wokt je groentjes – dan gaat er minder smaak verloren – en je bakt het gehakt. Neem een ovenschotel en doe er de groenten en het gehakt in. Daarbovenop leg je een laagje puree en voila, end of story. Met wat paneermeel op de puree steek je de boel in de oven en terwijl je wacht, was je af.

In totaal heb je 45 minuten nodig om dit gerecht klaar te maken en dat lijkt veel, maar aangezien het een maaltijd voor twee dagen is, spaar ik uiteindelijk tijd uit. En het is echt één van mijn favoriete gerechten, ook al heb ik er liefst nog saus bij ook.

WIN_20160412_18_22_53_Pro

Studentenvoer #1

Gezond koken en student zijn is geen evidente combinatie. Koken vraagt tijd en zorgt voor afwas. Studenten hebben geen tijd en haten de afwas. Toch is het geen onmogelijke combinatie. De komende week deel ik mijn menu hier op mijn blog. Voor mijn maaltijden houd ik vooral rekening met geld, variëteit en ‘gezond’. Dat gezond mag je uiteraard met een korreltje zout nemen, maar ik probeer de gulden middenweg te kiezen.

Vandaag stonden er hamburgers op het menu. In combinatie met wat rauwkost, is een hamburger de ideale manier om een zomers (barbecue-) gevoel in de keuken te brengen. Kostprijs van dit gerecht: €4,20. Ongeveer, want een aantal basisbenodigdheden had ik al in de kast staan.

Ingrediënten: voor de hamburgers; 150gr gehakt, peper, 1 ei, paneermeel, broodjes; vetstof, sla, wortelen (en andere rauwkost, wat je maar wilt)

Hamburgers maken is niet moeilijk. Je gooit je gehakt in een kom, giet daar wat paneermeel op en je gooit er een ei bij. Daarna kneed je de boel – als het nog te kleverig is, doe je er paneermeel bij tot dit niet meer het geval is – en kruid je af met wat peper, eventueel paprikapoeder en liefhebbers kunnen er ook altijd wat ketchup bij doen. Daarna maak je kleine platte hamburgertjes – beetje afhankelijk van de grootte van je broodjes – en bak je die in de pan met een klein klein beetje vetstof (gehakt is doorgaans al vettig genoeg).

Ondertussen maak je je rauwkost klaar. Bij mij is die helaas beperkt tot sla en wortelen, omdat ik verder niets lekker vind, maar je bent uiteraard vrij zo creatief te zijn als je maar wilt.

Als de hamburgers gebakken zijn, steek je die tussen je broodjes en voila, meer is daar niet aan. Al bij al misschien een klein halfuurtje werk en de afwas is beperkt tot een pan, een kom waarin je je gehakt hebt gemengd, en een bord, mes en vork. Dat is doenbaar, toch?

WIN_20160411_12_30_48_Pro.jpg